‘Het voelt niet goed’ werd niet veel later gevolgd door ‘ik weet het allemaal niet meer’. Het onbegrip maakte plaats voor een sterke overlevingsdrang, want je wilde zo graag. Toch hield dit niet lang stand en een paar maanden later twijfelde je. Op oudjaarsavond 2005 voelde ik hetzelfde als toen ik voor het eerst naar zwemles moest: buikpijn, heel veel twijfels en vooral niet weten wat er komen zou. Maar hoewel de woorden voor zich spreken, vallen ze compleet in het niet bij de realiteit. ‘De zomer haal ik niet.’
Alsof mijn beste vriendinnetje van mij afgepakt werd, er een mes door mijn hart gestoken werd, alsof ik vijf keer overreden werd door dezelfde auto – zonder reden. Alsof het je lot zou zijn. Alsof het zo “moest” – maar je was net vijftien.
De zomer kwam angstig dichtbij. Het afscheid nemen herhaalde zich elke week opnieuw. ‘Ik kan niet zonder je.’ De lente kwam om de hoek kijken. Ik kan me geen enkele zonnestraal meer herinneren. Het regende langdurig en intens. De storm is nooit gaan liggen. Mei werd juni en in juli begon de langverwachte zomervakantie voor menig scholier. De zomer was het einde.
Toch?
Je kwam als een storm en hebt je gedurende je ziektebed als een tornado omgetoverd. Niemand kon jou klein krijgen.
De zomer werd in rap tempo opgevolgd door het onophoudelijke gure weer van de herfst en winter. Sindsdien is het nooit meer zomer geworden.
De regen komt met bakken uit de hemel, mijn ondernemingsplan is bijna afgerond en ik ben alleen thuis. Wat doe je dan, naast genieten? Vrij weinig.. Wanneer het moment van niets doen zich eindelijk aandient, is het zoeken naar wat-moet-ik-in-hemelsnaam-doen?
Ik bedacht me een lijstje te maken met dingen die ik echt nog wil doen. Voordat ik doodga, maar dat klinkt zo… naar. Voordat ik uit het leven stap, dan.
Things I’d love to do
- De NY marathon lopen. Wat begint met Evy, gaat over in de Dam tot Damloop (hoort ook bij dit lijstje), wordt bekroond tijdens de NY marathon.
- Een kindje adopteren. Ik heb het er heel lang over en menig mens verklaart me voor gek. ‘Zou je dat wel doen? Geadopteerde kinderen hebben vaak leerproblemen..’ Who cares? I don’t… En misschien maar beter, want iemand “moet” ze adopteren. Kinderen hebben recht op een toekomst, dat is precies de boodschap van Plan Nederland.
- Als we het over Plan hebben, kom ik bij mijn volgende punt. Ik wil heel graag een veldreis maken met Plan. Het bezoeken van door Plan gecoördineerde projecten, het zien van wat daar gebeurt, hoe men leeft en vooral: onder welke omstandigheden en armoede, lijkt me heel bijzonder.
- Duiken in The Great Barrier Reef, het liefst op korte termijn vanwege invloeden van de klimaatverandering. Het snorkelen in de Rode Zee is super, maar duiken en vooral dáár lijkt me geweldig.
So far =)
Geweldig zo’n gospelkoor! ZO Amerikaans maar dat is misschien de reden dat ik het zo leuk vind. Het klinkt zo groots en bijzonder.. Ik ben verliefd op dit nummer. Eigenlijk wist ik het bestaan van dit nummer niet, maar momenteel draai ik het grijs. Dit in tegenstelling tot MJ’s laatste nummer: This is it. Het begin klinkt goed, maar de rest van het nummer vind ik persoonlijk in het niet vallen. Ik denk dat het horen van zijn stem het begin interessant maakt. Alsof hij even is herrezen. Ik hoorde dat dat nummer al 25 jaar oud is, maar ondanks dat blijft het bijzonder. Bijzonder omdat hij the king of pop was. Bijzonder omdat niemand hem ooit vergeten zal. Bijzonder omdat er maar één is zoals hij.
‘s Nachts wakker worden en beseffen dat je nog heel veel uurtjes kunt slapen
De eerste zonnestralen op je – nog witte – huid voelen
Beseffen dat je helemaal niets moet
Meer salaris krijgen dan verwacht
Collegevrije vrijdag en maandag; een lang weekend
Een écht goed gesprek
Fijne nummers die voorbij komen op de shuffle
Alleen winkelen; alleen bepaalde winkels zijn een bezoekje waard
Pakketjes ontvangen én openmaken (pakketjes van Selexyz uitgezonderd)
Het strand, het liefst bij een temperatuur van 25+ graden
Cocktails drinken in alle kleuren van de regenboog
Een stad ontdekken en het buitenlandse ritme overnemen
Stilte (op bepaalde momenten)
Wederzijdse liefde
Meeschreeuwen op de Spice Girls
Chocolade (zonder nootjes of andere frutsels)
Geld uitgeven aan kleding of andere belangrijke items
Runner’s high
De geur van fijne mannenparfum
Op de Noordermarkt rondstruinen om 8 uur ‘s ochtends
Feesten tot de zon opkomt en de vogels fluiten ondeweg
Gezelligheid, wijn en goede muziek
Een net verschoond bed
Hardlopen ‘s als het zonnetje net doorkomt
Wijn op een gezellig en vol terras
Uggs aantrekken na een nacht op hakken
Drie maanden geleden was ik zojuist gearriveerd in ons appartement op Calle de Aboraya, Valencia. Ik had net kennisgemaakt met mijn Servische huisgenootjes. De tweeënhalf uur durende vlucht die mij in het holst van de morgen naar het zonovergoten Spanje bracht, zat erop. Hier stond ik dan, all alone, in Spanje. Niet wetende wat me te wachten stond. Wie zou ik ontmoeten? Zou de stad Valencia leuk zijn? Hoe ver zat ik eigenlijk van la playa? Hoe zouden mijn Servische huisgenootjes zijn?
Genoeg vragen waar slechts een antwoord op te geven is:it was AMAZING.
Twee maanden geleden was ik klaar om ons inmiddels vrij lege appartement te verlaten. De metro zou me naar de airport brengen waar ik rond twee uur richting het kille, platte en eentonige Nederland zou vliegen. En nu lijkt Valencia mijlenver. Jammer dat ik het heerlijk ontspannen gevoel niet langer kan aanhouden dan een week na thuiskomst. Vanaf dat moment was alles zoals het was: saai, het eeuwige ritme (eten om 18 uur in plaats van een siësta houden op dat tijdstip om vervolgens in slakkentempo richting de supermercado te gaan), vieze Amsterdamse metro’s (hulde aan de Valenciaanse metro!). Gewoon Nederlands.
“Juffrouw, u heeft nepnagels!”
“Nee hoor”, antwoordde ik.
“Wel waar! Kijken aan de onderkant?” vroeg het blonde jongetje uit groep vier. Ik draaide mijn handen om en liet de onderkant zien. Hij inspecteerde de boel zorgvuldig, waarop hij concludeerde: “Echt wel!”
“Nee hoor, het zijn geen nepnagels.”
“U heeft ze wel zwart geverfd.”
“Gelakt, joh”, verbeterde een meisje aan dezelfde tafel hem.
“O.”
“Het zijn kunstnagels”, zei ik met een glimlach.
“Oooh, zeg dat dan”, zuchtte hij.
Een week later.
“Mevrouw, u heeft nepnagels, hè?” vroeg hetzelfde jongetje weer. “Mevrouw? Ben ik zo oud?” Het jongetje giechelde voorzichtig terwijl hij nog een hap van zijn boterham nam. “Ze zijn niet nep”, antwoordde ik. Ik lachte waarop hij met volle mond zijn woorden herhaalde. “Dat zijn nepnagels.” Even was het stil. Ik wilde de jongens een tafel verder zeggen dat ze rustig moesten zijn tot het jongetje in kwestie plots naast me stond. “Kijken dan?”
