Three months ago
Drie maanden geleden was ik zojuist gearriveerd in ons appartement op Calle de Aboraya, Valencia. Ik had net kennisgemaakt met mijn Servische huisgenootjes. De tweeënhalf uur durende vlucht die mij in het holst van de morgen naar het zonovergoten Spanje bracht, zat erop. Hier stond ik dan, all alone, in Spanje. Niet wetende wat me te wachten stond. Wie zou ik ontmoeten? Zou de stad Valencia leuk zijn? Hoe ver zat ik eigenlijk van la playa? Hoe zouden mijn Servische huisgenootjes zijn?
Genoeg vragen waar slechts een antwoord op te geven is: it was AMAZING.
Twee maanden geleden was ik klaar om ons inmiddels vrij lege appartement te verlaten. De metro zou me naar de airport brengen waar ik rond twee uur richting het kille, platte en eentonige Nederland zou vliegen. En nu lijkt Valencia mijlenver. Jammer dat ik het heerlijk ontspannen gevoel niet langer kan aanhouden dan een week na thuiskomst. Vanaf dat moment was alles zoals het was: saai, het eeuwige ritme (eten om 18 uur in plaats van een siësta houden op dat tijdstip om vervolgens in slakkentempo richting de supermercado te gaan), vieze Amsterdamse metro’s (hulde aan de Valenciaanse metro!). Gewoon Nederlands.
Vooral op dagen als deze verlang ik zo naar Valencia! Lekker niets doen, heerlijk warm, naar het strand, uitgaan tot diep in de nacht. Het is mij ook niet gelukt om het Spaanse rimte langer dan 1 week vol te houden. Jammer he